![](https://www.sfelezkar.com/wp-content/uploads/2024/08/ParsVagon-300x269.jpg)
به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، در ٢٦ مین روز (١ شهریور) از اعتصاب، کارگران واگن پارس اراک باز هم به بی عدالتی و بی اعتنایی مسوولین کشور، خروشیدند. ١١٧٠ کارگر
به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، در ٢٦ مین روز (١ شهریور) از اعتصاب، کارگران واگن پارس اراک باز هم به بی عدالتی و بی اعتنایی مسوولین کشور، خروشیدند. ١١٧٠ کارگر
با آنکه از سال گذشته در خصوص همسان سازی مستمری بازنشستگان حرف های متفاوتی زده شد و روی نبود بودجه کافی برای این امر تاکید می گردد و در حال
هر اقدام دستهجمعی کوچک مانند جویبار کوچکی است که راه را برای رودخانه باز خواهد کرد و فعال سندیکایی مانند راهنمایی است که مسیر جلو رفتن و حرکت را به
ماهنامه نشریه پیام سندیکا، پیام آور سندیکاهای کارگری ایران شماره ۱۳۴و ۱۳۵/ سال سیزدهم/ تیر و مرداد ۱۴۰۳ در ایران بصورت چاپی و الکترونیکی منتشر شد. در این شماره می
به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، در ٦٠ مین روز از کمپین ١٤-١٤ کارگران اعتصابی همچنان در تلاشند کمپین را به دیگر پتروشیمی ها و پالایشگاهها گسترش بدهند. بعد از ١٤-١٤شدن
به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، بعد از پولی شدن دارو در بیمارستان های ملکی تامین اجتماعی از جمله بیمارستان میلاد تهران و البرز کرج، شاهد دادن داروهایی با تاریخ انقضای کم به زحمتکشان هستیم. این داروها که کمتر از ٢ ماه تاریخ مصرف دارند در بیمارستان ها و درمانگاههای تامین اجتماعی به بیماران داده می شود. این داروهای خریداری شده به دلیل تاریخ انقضای کم با قیمت های نازل به تامین اجتماعی فروخته می شود.
از سوی دیگر در بیمارستان های ملکی تامین اجتماعی در قزوین شاهد پزشکان سوریه ای که در حال گذراندن طرح خود هستند می باشیم. این در حالی است که متخصصان و پزشکان مجرب نه تنها دیگر با تامین اجتماعی همکاری نمی کنند بلکه با بدقولی های پولی و ندادن حق ویزیت این پزشکان در دو سال اخیر شاهد مهاجرت تعداد کثیری از این پزشکان و پرستاران به کشورهای حاشیه خلیج فارس و یا اروپا و آمریکا هستیم.
نئولیبرالیسم یعنی پول ٣٠ سال درمانت را غارت می کنم و به جای درمان درست و حسابی با کم دادن دارو و یا داروهای تاریخ مصرف کم و پزشکان بی تجربه سلامتت را دچار مخاطره خواهم کرد.
ماهنامه نشریه پیام سندیکا، پیام آور سندیکاهای کارگری ایران شماره ١١٩/ سال یازدهم/ بهمن ۱۴۰۱ در ایران بصورت چاپی و الکترونیکی منتشر شد.
در این شماره می خوانید:
اطلاعیه های سندیکاهای کارگری ص١
گزارشات کارگری از واحدهای تولیدی سراسر کشور ص٣
کلاه گشاد بودجه بر سر کارگران! ص١۰
تحریم های کارگری موثر است! ص١٢
یکشنبه های اعتراض! ص١۴
نمایندگانی بی خبر از همه جا! ص١٦
تکلیف کارخانه های تسا چه خواهد شد؟ ص١٧
رنجهای بازنشستگان ص١٨
کارگرانی که «ساده» باقی ماندند! ص٢٢
دستاوردهایی که از دست طبقه کارگر می رود! ص٢۴
وام یا رانت! ص٢٦
حذف یارانه دارو برای بازنشستگان ص٢٧
یادی از استوره مقاومت! ص٢٩
مافیای «گدایان تهران و توابع» ص٣٢
خانم زیلابی بزرگوار! خسته نباشید! ص٣٥
زنان موفق کشورمان را بشناسیم! ص٣٧
تلخ و شیرین های کازیم عاشقی ص۴۰
بحران آب در فیروزکوه ص۴۴
زندانی در برزیل! ص۴٧
سخنان خوزه موخیکا رییس جمهور فقیر ص۴٨
درسنامه ص٥۰
اهمیتِ تقویت جنبش کارگری و سندیکایی! ص٥١
برای خواندن نسخه پی دی اف اینجا را کلیک کنید
” هیئت تحریریه ” و ” روابط عمومی ” سندیکای کارگران فلزکارمکانیک
برای اطلاع از دیدگاههای ما می توانید به سایت دو زبانه سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران به آدرسsfelezkar.com و کانال رسمی سندیکا در تلگرام به آدرس #کانال_رسمی_سندیکای_کارگران_فلزکار_مکانیک_ایران مراجعه کنید.
به بهانه ی سومین نمایشگاه توانمندی ها و نیازمندی های مجتمع مس سرچشمه رفسنجان
در ماهی که گذشت، در پایان زمستان 1401، سومین نمایشگاه توانمندی های منطقه ای مجتمع مس سرچشمه برگزار شد. مبنای این نمایش، معرفی شرکت مس بود به عنوان حامیِ صنعتگران و تولید کنندگان منطقه ای. برخی سازندگان و تولید کنندگان از منطقه در این نمایشگاه غرفه هایی با ارائه ی نمونه های موفقیت های شان تشکیل داده بودند.
فضای نمایشگاه در دانشگاه ولی عصر رفسنجان به عنوان یک محیط علمی و نه صنعتی، ظاهرا شروعِ صحنه سازیِ این نمایش بود. اینجا خبری از صنعت و یک فضای صنعتی نیست. تنها دکورهای درگاه ورودی و بنرهای پر زرق و برق، نورپردازی خیره کننده و صفحه نمایش هایی که فتوحاتِ این غول سرمایه را در مقابل تولیدکنندگان کوچک در قالب فیلم نشان می دادند، به چشم می آمدند.
رنگ غالبِ نارنجیِ مسین در کف و حاشیه ی دیوارها و پرچم ها، نمایش انحصاری و تام و تمامِ این کارفرمای کم توجه به صنعت بومی را بازنمایی می کرد.
غرفه ی مرکزی با پیشخوان های باز و لباس های مدیریتی رنگ از معاونت مهندسی مجتمع مس سرچشمه در مرکز نمایشگاه، از هر نقطه ای دیده می شد. ظاهرا به هیچ ترتیبی نمی شد کم توجهی اربابِ سرمایه را نسبت به زحمتکشانِ صنعتگرِ بومی نادیده گرفت حتا اگر ظاهر این نمایش، معرفیِ همین صنعتگرانِ پرتلاش بوده باشد.
طی مصاحبه های انجام شده از طرف گزارشگر پیام سندیکا با شرکت های نسبتا کوچکِ دعوت شده به این نمایشگاه، پرده از بی توجهی های شرکت مس به صنعتگران بومی برداشته شد.
برون سپاری کار به این شرکت های پرتوان و کم بنیه از نظر مالی فقط در حد همین نمایش است. فرصتی حتا برای رقابت به شرکت های کوچک داده نمی شود. پروپوزال های عظیمی که شرکت های کوچک تهیه می کنند و طرح را به تولیدِ نمونه های موفق می رسانند؛ و ناگهان طی فرآیندی نا معلوم، تولید انبوه از این شرکت ها گرفته شده و به تولیدکنندگانِ بزرگتر وغیر بومی سپرده می شوند.
به تاکیدِ همین صنعتگرانِ کوچکتر، ظاهرا هیچ دلیلی جز زد و بندهای سازمانی و پشتوانه ی کم مالیِ این صنعتگرانِ کوچک برای حذف شان وجود ندارد. نمونه های متعددی از این مکانیزم آلوده در گفت و شنود های ما وجود داشت.
کسانی که با ساختار داخلیِ پروژه های شرکت مس آشنایی بیشتری دارند می دانند که چندین شرکت شبه دولتیِ اقماری در اینجا وجود دارند، اسامی ای مثلِ شرکت های “سرمایه گذاری” ، ” نیپک” ، “فناوران پارسیان” و از این دست… . عمدتا اینها به شکلی شبه دولتی و با ساختاری لَخت و صُلب اداره می شوند؛ ولی تمام پروژه های مهمِ شرکت مس در درجه ی اول متعلق به همین شرکت هاست. در همه ی زمان ها این شرکت ها تعداد زیادی از اَبَر پروژه های مس را با عناوینِ مختلفِ پیمانکار و مشاور، تسخیر می کنند. عجیب است که عمدتا پروژه های این شرکت ها با سال ها تاخیر به فرجام می رسند و انواع و اقسامِ دوباره کاری ها و ترک تشریفات ها و الحاقیه های مالی را به پروژه ها شان تحمیل می کنند. مجموعه ی مدیریت این شرکت ها تشکیل شده از مدیرانِ دولتیِ بازنشسته ی خودِ شرکت مس و یا سفارشاتِ سفت و سختی از جانب سازمان های نظامی! … ظاهرا همه چیز موجه است؛ ولی در باطن، سالهاست که وضع به همین منوالِ معیوب اداره می شود.
حال، صنعتگرانِ کوچک و خلاق ما در بینِ این ساز و کارِ آلوده، مدتهاست که عملا حذف می شوند و یا به شکل دست دوم فقط در حدی کار دارند که زنده بمانند و هر روز کوچک و کوچکتر شوند و نمایشگاه های این چنینی صرفا نمایشِ کم رنگی ست از لاپوشانیِ یک پشتِ پرده ی ناعادلانه!
می توان اشاره کرد که کم توجهی به این صنایع کوچک و عمدتا نوپا تبعات زیان باری را با خود به همراه خواهد آورد. بدین معنا که عدم توجه به این مهم، امکان افزایش میزان اشتغال نیروی انسانی در منطقه را از بین خواهد بُرد؛ گردش مالی و افزایش نقدینگی در منطقه کاهش خواهد یافت و امکان ایجاد مجموعه های بومی با ظرفیت تولید بالا در آینده را از منطقه خواهد گرفت که هر یک از این عوامل، معضلات بزرگتری همچون توسعه ی فقر و بیکاری، زایل شدن استعداد های قابل رشدِ بومی، افزایش مهاجرت های غیر ضروری به منطقه و … را در آینده با خود به همراه خواهند آورد.
گزارشگر پیام سندیکا – مجتمع مس سرچشمه
در روز شنبه ٦ اسفند بیش از ١٠٠٠ کارگر از قسمت های مختلف ذوب آهن به ویژه مکانیک نت، کوره ها، کک سازی، الگومراسیون، ریخته گری در محوطه ذوب آهن گردهم آمدند و متاسفانه با یورش پلیس سیاسی روبرو گردیدند. تاکنون نزدیک به ١٠٠ نفر از کارگران بازداشت و بقیه در روز دوشنبه به زور به سرکار فرستاده شدند. تعداد بازداشتی ها هر لحظه اضافه می گردد. این اعتصاب که در راستای هشدارباش ٢٥ آبان به مدیریت داده شده بود که هرچه زودتر موضوع طبقه بندی مشاغل را سرو سامان بدهند تا کارگرانی که بازنشسته می شوند افزایش حقوق شامل شان بشود، بوده است. مدیریت ذوب آهن با استخدام فردی برای این کار و طولانی کردن روند طبقه بندی مشاغل، خشم کارگران را افزون نمود.
طبقه بندی مشاغل کارگرانی که امسال بازنشسته خواهند شد کاری برای کمیته طبقه بندی ندارد و می تواند اولین قدم برای اجرای طبقه بندی باشد مگر اینکه مدیریت به عمد از اجرای این موضوع بخواهد طفره برود. …بیشتر
به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، بر طبق اعلام قبلی بازنشستگان مستقل متحد تهرانی تامین اجتماعی(بافنده سوزنی، فلزکارمکانیک، صنعت چاپ، شهاب خودرو) بازنشستگان در شهرهای کرمان، اهواز، شوش، شوشتر و تهران تجمع کردند. بازنشستگان در شهرستان ها که در مقابل ادارات تامین اجتماعی گردهم آمده بودند خواستار اجرای ٢٥ درصد همسان سازی معوقه، ماده ١١١ و ٩٦، افزایش مستمری ها و اعتراض به عیدی حقیرانه داشتند.
بازنشستگان در تهران در مقابل مجلس از ساعت ١٠ صبح با وجود انبوه پلیس، تجمع کردند. این تجمع که با ممانعت پلیس، پلیس امداد، لباس شخصی ها روبرو شده بود تا ساعت ١٢ ادامه داشت. نیروهای پلیس برای آنکه تجمع کنندگان در مقابل مجلس جمع نشوند تلاش کردند با گفتگو و تهدید آنان را متفرق کرده و به این تجمع خاتمه بدهند. تجمع کنندگان که با ممانعت پلیس روبرو شده بودند در آنطرف خیابان ایستادند. نیروهای لباس شخصی و پلیس سعی کردند با بازنشسته ها صحبت کرده و از آنان می پرسیدند:« از اول سال تا حالا تجمع نداشتید، چطور شد دوباره به اینجا آمدید؟» که پاسخ شنیدند:« ما تا آخر شهریور که ٣٨ درصد افزایش حقوق نگرفته بودیم هر هفته در مقابل مجلس جمع می شدیم، شما خبر ندارید» یکی از لباس شخصی ها از نامه ٢٦٠٠ بازنشسته که در اعتراض به تصرف بانک رفاه توسط دولت، عکس و کپی گرفت و بازنشستگان به او گفتند:« به قالیباف نشان بده بگو شرم کند و دست به اموال کارگران و بازنشستگان نزند» بانوان بازنشسته نیز به خانم های پلیس می گفتند:« شما هم فردا بازنشسته خواهید شد و حقوقتان کفاف زندگیتان را نخواهد داد و مجبورید شما هم به خیابان بیایید. ما برای آینده خودمان و شما و فرزندان شما به خیابان آمده ایم» بازنشسته دیگر به پلیس های زن می گفت:« بانک رفاه را خصوصی کردند، مجلس بودجه ای برای سازمان تامین اجتماعی در نظر نگرفته پس چطوری می خواهند حقوق ما را سال آینده بدهند؟ اصلن شما چرا آمدید ما را بگیرید؟ مگر ما چه می خواهیم؟» که یکی از زنان پلیس گفت:«ما برای دستگیری شما نیامده ایم، آمده ایم صحنه را مدیریت کنیم!!!» در گوشه ای دیگر پلیس و لباس شخصی ها با پیرمرد هفتاد و چند ساله ای درگیری لفظی پیدا کردند و می گفتند:«شما حق تجمع ندارید» پیرمرد بازنشسته در جواب گفت:«قانون اساسی به ما این اجازه را داده راهپیمایی و تجمع کنیم در ضمن چطور برای حسن صادقی تجمع ممنوع نیست اما برای ما ممنوع شد؟ چون خانه کارگری نیستیم» …بیشتر
به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، کارگران ذوب آهنی از روز شنبه بدون اطلاع دادن به مدیریت اعتصاب کردند. نمایندگان کارگران که بیشتر در مکانیک نت، کوره ها، کک سازی، الگومراسیون، ریخته گری مشغول به کار هستند پس از آنکه متوجه شدند مدیریت در خصوص خواسته های آنان از جمله طبقه بندی مشاغل، تایید مشاغل سخت و زیان آور از سوی مدیریت و وزارت کار، افزایش حقوق ها و نهایی شدن این خواسته ها قبل از اسفند ماه که موعد بازنشستگی کارگران است کاری نخواهد کرد، دست به اعتصاب زدند.
متاسفانه موضوع اعتصاب را مدیریت متوجه شد و در روز شنبه بسیاری از اعتصابیون فعال را در کارخانه دستگیر کردند و تا لحظه مخابره این خبر حتا شیفت شب هم پس از ورود به کارخانه همچنان در کارخانه بست نشسته اند. در حال حاضر با برنگشتن کارگران به خانه، شهرهای اصفهان و لنجان در التهاب بسر می برند. گارد ویژه از شنبه در کارخانه مستقر است اما از رفتن به داخل کارخانه ابا دارند. کارگران فقط در بخش کوره بصورت ٢٠ درصد تولید در حال کار هستند و مابقی بخش ها اعتصاب مطلق است. …بیشتر
در تجمعات اعتراضی، بازنشستگان کمی شرکت می کنند، دلیل آن چیست؟ آخرین آمارها از بازنشسته بودن بیش از ٢ میلیون ٥٠٠ هزار نفر خبر می دهد، اما در اوج تظاهرات های امسال که ٣٢ شهر درگیر تجمعات اعتراضی بودند کمتر از ١٠ هزار بازنشسته در آن شرکت کردند. هر چند با همین تعداد هم دولت مجبور شد ٣٨ درصد افزایش حقوق و مستمری را بپذیرد اما روی خوش نشان ندادن بازنشستگان به اعتراض نقطه قوت حمله به دستاوردهای بازنشستگان است.
برای آنکه گویا صحبت کرده باشیم بازنشستگان کارخانه سایپا را به صورت مثال ارزیابی می کنیم. در این کارخانه تاکنون ١٠ هزار بازنشسته وجود دارد. اما کمتر از ٢٠٠ نفر در اعتراضات تاکنون آن هم نه به صورت یکجا بلکه در مقاطع مختلف شرکت کرده اند. آنان می گویند دلیل شرکت نکردن شان در تجمعات به شرح زیر است: …بیشتر
به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، ٧٠ تن از بازنشستگان تامین اجتماعی در نامه ای به رییس سازمان تامین اجتماعی اعتراض خود را نسبت به عیدی ١ میلیون ٨٠٠ هزار تومانی اعلام کردند. این نامه در تاریخ ٣٠ بهمن ماه به شماره ٩١٢٤٥٣٧٩ در سازمان تامین اجتماعی ثبت شده است. متن نامه بدین قرار است:
به نام دادگر
حضور محترم ریاست سازمان تامین اجتماعی جناب آقای موسوی
احتراما، با توجه به تصویب عیدی حقیرانه به مبلغ ١ میلیون ٨٠٠ هزار تومان برای بازنشستگان تامین اجتماعی که با محاسبات شما برای خانواده هایی که دارای عروس و داماد و نوه هستند، برای گذران نوروز کافی می باشد به اطلاع جنابعالی می رسانیم این مصوبه نه تنها خلاف ماده ٩٦ که (سازمان مکلف است میزان کلیه مستمریهای بازنشستگی، از کار افتادگی کلی و مجموع مستمری بازماندگان را در فواصل زمانی که حداکثر از سالی یک بار کمتر نباشد با توجه به افزایش هزینه های زندگی با تصویب هیات وزیران به همان نسبت افزایش دهد) بلکه مخالف اصل ٢٠ قانون اساسی دایر بر( همه افراد ملت اعم از زن و مرد یکسان در حمایت قانون قرار دارند) می باشد. در حقیقت مبلغ عیدی کمک حالی است برای افزایش میزان درآمد خانواده های بازنشستگان. …بیشتر
هنوز قطار مذاکرات مزدی به اولین ایستگاه خود نرسیده است. در حالیکه باید امسال چانهزنیهای مزدی جاندارتر و محکمتر از همیشه باشد، به نظر میرسد همه چیز به روزهای آخر سال موکول شده است.
به گزارش خبرنگار ایلنا، بهمن ماه به پایان خود نزدیک شده و خبری از شروع واقعی مذاکرات دستمزد نیست؛ تا این لحظه (بیست و ششم بهمن) هنوز نرخ سبد معیشت خانوارهای کارگری اعلام نشده؛ در واقع هنوز کمیته دستمزد ذیل شورایعالی کار، کار جدی خود را آغاز نکرده است.
در چند جلسه گذشتهی شورایعالی کار و کمیته دستمزد، گروه دولتی بیشترِ وقت را سر بحث کردن بر سرِ «مزد منطقهای» گذاشتند، پارادایمی که با تمام متر و معیارهای ممکن، در فضای فعلی اقتصاد و با توجه به قدرت ناچیز تشکلهای کارگری، مردود است.
بحث بر سر گزارشی است که قرار است مرکز پژوهشهای عالی سازمان تامین اجتماعی در ارتباط با مزد منطقهای تهیه کند؛ این گزارش مدتهای مدید است که در دست تهیه است و هر بار شمحاتی از آن در شورایعالی کار به بحث گذاشته میشود و وقت این نشستهای سهجانبه را میگیرد.
چرا اینهمه تاخیر؟
حال به پایان بهمن رسیدهایم و هنوز قطار مذاکرات مزدی به اولین ایستگاه خود نرسیده است. آنهم در شرایطی که امسال برای اولین بار در دهههای اخیر، تورم نقطه به نقطهی خوراکیها از ۵۰ درصد فراتر رفته است، آنهم وقتی برای اولین بار در دهههای گذشته، دلار در ظرف زمانی حدود یک سال از ۲۵ هزار تومان به ۴۵ هزار تومان رسیده است.
«چرا اینهمه تاخیر»؛ کارگران مدام این سوال را مطرح میکنند؛ در حالیکه باید امسال چانهزنیهای مزدی جاندارتر و محکمتر از همیشه باشد، به نظر میرسد همه چیز به روزهای آخر سال موکول شده است، بدون توجه به اینکه افزایش ۵۷ درصدی دستمزد سال جاری، در ماه اول یا دوم سال بعد از حذف یارانهها و گرانیهای سبد خرید خانوار، از میان رفت و غافل از اینکه، وزارت کار به طور رسمی خط فقر تهرانیها را حدود ۱۵ میلیون تومان اعلام کرده و محاسبات مستقل نشان میدهد که سبد معیشت خانوار مرز ۲۰ میلیون تومان را پشت سر گذاشته است.
اعضای کارگری شورایعالی کار از تاخیر در برگزاری نشستهای رسمی انتقاد دارند؛ دبیر شورا، وزیر کار است و هماهنگیهای نشست و صدور دعوتنامهها با این وزارتخانه است اما از این نهاد متولی صدایی بیرون نمیآید که چرا جلسات مزدی برگزار نمیشود و چرا اینهمه تاخیر افتاده است؟
بیست و ششم بهمن ماه، علی خدایی (عضو کارگری شورایعالی کار) میگوید: هنوز هیچ دعوتنامهای صادر نشده و همچنان منتظریم….
نگرانیهای کارگران
نگاه کارگران به مساله، یک نگاه توام با نگرانیست؛ در حالیکه کارگران تشکلهای قدرتمند و حق چانهزنیِ معطوف به نتیجه ندارند، باید منتظر باشند سه نماینده رسمی در شورایعالی کار با آن ساختار ناکارآمد، از حقوق مزدی آنها دفاع کنند؛ اختیار این شورا نیز در دست دولت است و میتواند برای برگزاری نشستها تعلل کند و کار را به امروز و فردا کردن بگذراند.
وقتی کارگران قدرت چانهزنی جمعی ندارند، آیا این تاخیر به معنای این نیست که تنظیمکنندگان شورا میخواهند در آخرین روزها، در واقع در لحظهی آخر، به پای میز بیایند و با بهرهگیری از ساختار ناعادلانهی شورا – شش نماینده دولت و کارفرما در مقابل سه نماینده رسمی کارگران- با یک قیام و قعود ساده، عددهای مورد نظر خود را تصویب کنند. به خوبی میدانیم ۲۰، ۳۰، ۴۰ یا حتی ۵۰ درصد افزایش دستمزد، در شرایط تورمی فعلی پاسخگوی معیشت عقبافتادهی کارگران کشور نیست و باید روی افزایش ریالی دستمزد کار شود؛ این خواسته را بارها فعالان کارگری مطرح کردهاند اما هر سال با تاکید دولتیها و کارفرمایان بر درصدهای صوری مواجه شدهاند.
آنچه اهمیت دارد «سبد معیشت» است؛ نرخ آن امروز حداقل ۲۰ میلیون تومان است و دستمزدِ کمتر از ۷ میلیون تومانی، فقط یکسوم آن را پوشش میدهد. در این شرایط، تاخیر در برگزاری مذاکرات مزدی نگرانکننده است.
لزومِ «بازسازی قدرت خرید کارگران»
با توجه به رشد دلار حداقل ۸۰ درصد افزایش میخواهیم
مازیار گیلانی نژاد (فعال کارگری) در ارتباط با تبعات این تاخیر به ایلنا میگوید: با دست دست کردن دولت و کارفرمایان، موضوع حداقل دستمزد بدون تردید با تاخیر اعلام خواهد شد تا کارگران و بازنشستگان نتوانند واکنشی نشان دهند. امسال اتاق بازرگانی با همراهی دولت این بازی را به پیش میبرند. شوربختانه هنوز تا این تاریخ مبلغ سبد معیشت تصویب نشده است و گروه کارگری فقط به اظهارنظرهای مبهم اکتفا کرده و مشخص است که آنها هم هنوز نمیدانند چه میزان افزایش را با این گرانی ۳۰۰ درصدیِ تحمیل شده در تابستان، باید به میز مذاکره ببرند و چطور افزایشهای ۳۰ یا ۴۰ درصدی میتواند «افزایش قانونی» یا «عادلانه» تلقی شود؟!
او با بیان اینکه اولین هدف در مذاکرات مزدی باید «بازسازی قدرت خرید کارگران» باشد، ادامه میدهد: ۵۷ درصد افزایش حداقل حقوق که اعضای مذاکره کننده کارگری در روزهای پایانی سال گذشته آن را یک «موفقیت» میدانستند با افزایش ۳۰۰ درصدیِ ناشی از آزادسازی قیمتها مانند یک حباب ترکید و خانوادههای کارگری فقط با یک دستور در تابستان امسال، ۲.۵ برابر قدرت خرید خود را از دست دادند؛ دلار ۲۶ هزار تومانی ۲۸ اسفند سال ۱۴۰۰ امروز به مرز ۴۷ هزار تومان رسیده؛ در واقع دلار ۸۰ درصد گران شده؛ میدانیم که قیمت همهی کالاها و خدمات با قیمت دلار رشد میکند، بنابراین برای اینکه قدرت خرید حداقل به اسفند سال قبل برگردد، باید دستمزد کارگران حداقل ۸۰ درصد زیاد شود.
به گفته وی، مصرف گوشت به کمترین میزان در چهار دهه گذشته رسیده، مصرف میوه و سبزیجات در خانوادههای کارگری به پایینترین میزان ممکن کاهش یافته و در این شرایط، دولت بیشتر از هر سال برای برگزاری جلسات مزدی این دست و آن دست میکند و کار را عقب میاندازد.
تقریباً یک ماه تا پایان سال زمان داریم؛ آیا در این یک ماه با این شاکلهی تشکلیابی کارگران و با توجه به دست بالا داشتن دولت و کارفرمایان، حقوق مزدی کارگران قابل استیفاست؛ آیا سبد معیشت که بدون تردید امروز نرخ آن بیش از ۲۰ میلیون تومان است، در تعیین دستمزد ۱۴۰۲ مبنا قرار میگیرد؟
گزارش: نسرین هزاره مقدم
به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، ١٠٠٠ کارگر کارخانه فولاد آریای اردستان در اعتراض به پرداخت نشدن حقوق ها از آبان ماه، از شنبه در محوطه شرکت اعتصاب نشسته کرده اند. از روز شنبه تا کنون ٢ بهمن، کارگران به جای حرف حساب فقط تهدید به اخراج شده اند. آنان به مدیریت می گویند:« شما که می گویید ما پول نداریم پس محصولات را به کجا می فرستید؟»
در طی این ماهها مدیریت از پرداخت بیمه کارگران هم شانه خالی کرده است. این در حالی است که اداره کار که با شکایت کارگران روبرو شده است واکنشی نشان نداده است.