![](https://www.sfelezkar.com/wp-content/uploads/2015/06/new1-300x300.jpg)
سال جاری، سال فشار بیشتر بر جنبش کارگری و حرکتهای سندیکایی است. جنبش کارگری و سندیکایی میهن ما برای رویارویی با این وضعیت ضمن شدت بخشیدن به مبارزه و حفظ استقلالعمل طبقاتی، با یک رشته موضوع های نظری، سیاسی، و سازمانی هم روبرو است که باید با حل فوری آنها یا ارایه راهکارهایی صحیح دربارهٔ آنها، نقش و حضورش را در صحنه سیاسی کشور پررنگ و تقویت کند. با توجه به تجربه چند هفته اخیر ضروری است سیاست، روشها، و نقشههای سرمایه داری لانه کرده در حاکمیت و تشکلهای زرد را بهتر بشناسیم و به راههای مقابله مؤثر با آنها اشاره کنیم. سرمایه داری لانه کرده در حاکمیت با توجه به گسترش جنبش اعتراضی زحمتکشان در چهار گوشه کشور و ژرفای نارضایتی عمومی مردم، سیاستهایی مشخص تدوین کرده و بهاجرا گذاشته است. این سیاستها متناسب با موقعیت زمانیای معین شکلهایی متنوع بهخود میگیرد. از سویی عنصرهایی ناسالم و نفوذی سبب تفرقه و پراکندگی در جنبش میشوند و از دیگرسو تشکلهای زرد با همدستی پلیس سیاسی در صدد مهار اعتراضها و آلترناتیوسازی در برابر حرکتهای سندیکایی بر آمده اند. نکته پر اهمیت اینجاست که برای مقابله با جنبش کارگری، روی شکافها تمرکز میکند و سیاستهایش را به منظور ایجاد تفرقه و انفجار حرکتهای سندیکایی، از درونشان تنظیم میکند. روی دیگر این سیاست فرسایشی کردن مبارزات کارگری به قصد ناامید ساختن تودههای کارگر از مبارزه با ابزار تهدید و تطمیع فعالان سندیکایی و بازداشتهای گزینشی آنان است. تشکلهای زرد همچنین به یاری عنصرهایی ناسالم به طور مستقیم و غیرمستقیم برخی موضوعهای انحرافی و نادرست را زیر پوشش مطرح کردن مسئلههای نظری و سیاسی مرتبط با جنبش سندیکایی در سطحی گسترده رواج و انتشار میدهند. در مطرح کردن این موضوعهای به ظاهر دغدغه برانگیز برای کارگران اما فریبکارانه و مخرب در واقعیت امر، ناممکن جلوه دادن وحدت سندیکایی و اتحاد عمل فراگیر جزو هدفهای اصلی آنان است. …بیشتر